سنگفرش

×××

sang-farsh — Tue, 15 May 2007 21:34:09 GMT

برادر شش ماهه ام هروئینی ست .

پدر بد جوری پارچه پیچش کرده.

استخوان هایش درد می کند .

غذا هم که اصلا نمی خورد .

یک بار پدر می خواست به جای شیر، شیره به خوردش بدهد.

نق می زند و دستشوئی اش را نمی گوید.

تک و توک سیگارهای پدر که گم می شود،

یا من کتک می خورم یا او شیرش قطع میشود .

غذا یش با پدر است.

تر و خشک کردنش با پدر بزرگ.

ناز کردنش با من.

یک شب بیدار شدم از صدای خروپف پدر بزرگ

برادرم داشت نگاهم می کرد.

سینه خیز به طرفش رفتم.

در گوشم چیزهایی گفت.

به کوچه رفتم و دیگر هیچوقت برنگشتم.

مرگ نقاش

sang-farsh — Tue, 15 May 2007 21:31:29 GMT

درخت می شکند ریز ریز می افتد .

مداد می شکند زیر میز می افتد .

کنار خانه ی نقاش پیر می بینی

که مرگ توی خیابان لیز می افتد.

نه بوم دارد و نه آبرنگ و نه طرحی

به روی کاغذ بی جان چه چیز می افتد؟

درخت می کشد ، اما چه زود می خشکد

پرنده از تب و تاب گریز می افتد.

خلاصه پنجره را می گشاید وچشمش

فقط به نرده ی نزدیک و تیز می افتد.

پرنده می پرد و از اطاق می گذرد.

درخت با وزشی زیر میز می افتد.

تب مالیخولیا

sang-farsh — Fri, 29 Dec 2006 16:05:01 GMT

ستون کلبه ی چوبی شکسته و لق بود

به روی شیشه ی کلبه صدای تق تق بود

که نیمه شب هوس دیدن مرا می کرد؟

و هر که بود گمانم عجیب احمق بود

به سمت پنجره ی مات خیره شد چشمم

و پشت شیشه پر از شاخه های زنبق بود

***

به سوی برکه دویدم کسی نبو د آنجا

فقط صدای پریدن، صدای وق وق بود

کسی ز پشت به من حمله کرد زخمم زد

و ضربه هاش به حق ! ضربه های نا حق بود

به عمق برکه فرو رفتم و صدایی گفت:

(( که مرگ در همه ی قصه ها موفق بود))

و نعش یخ زده ام روی آب می آمد

چه بی خیال چه ساکت سوار زورق بود

نه مرگ بود نه چیزی نه خواب نه کابوس

به روی شیشه ی کلبه صدای تق تق بود

((آتش خاموش))

sang-farsh — Thu, 28 Dec 2006 08:14:18 GMT

کنج یک باغ در قلمرو شب خانه ای سوت وکور می بینم

یک در باز یک اتاق خواب زندگی را چه دور می بینم

پشت گلدان سبزهمان گوشه بستر کوچکی جدا مانده ست

آن طرف پشت میز تحریری مردنصف کتاب را خوانده ست

ذهن مشغول زن در همان بستر قایقی در مسیر طوفان است

با وجود تمام عادتها خالی ازفکر و ذکرمردان است

مرد و زن در اتاق خلوتشان آتش عشق را نمی یابند

گرچه محرم به یکدگر هستند دردوبسترهمیشه می خوابند

سالیان دراز نیمه شب آتش عشق آندو می جوشید

زن جدا می نمود از بدنش دامنی را که روز می پوشید

مرد مثل پلنگ می غرید در تنش حس درد پیدا بود

روی پستان پر تحرک زن جای دندان مرد پیدا بود

دست زن دست مرد گهگاهی سخت باهم تماس می گیرند

گرچه دور از همند، اما نه گر جداشان کنید می میرند

زن دوباره به مرد می نگرد چشمها را به سقف می دوزد

آتش عشق آن دو من بودم آتشی که دگر نمی سوزد

زن دوباره به مرد می گوید غنچه های انار پژمردند

بچه های مان کجای دنیایند بچه ها زنده اند یا مردند

مرد اما چقدر کم حرف است قصد دارد دوباره برخیزد

زن در آن گوشه خواب می بیند مردش آهسته اشک می ریزد

این دو انسان عاشق و تنها که اسیر دو چشم تیز منند

این زن و مرد پیر در بستر پدر و مادر عزیز منند